Wat doe je als je lijf niet meewerkt, maar je hoofd alweer plannen maakt?

Ik vind ziek zijn echt bleh. Ik heb het dan niet over de after-dinner-buikpijn en ook zeker niet over langdurige, chronische of ernstige ziektes. 

Ik bedoel zo’n huis-tuin-en-keuken-griep waarbij je je te rot voelt voor filmpjes, boekjes en alleen maar zwetend in je mandje wilt slapen. 

Afgelopen maand had ik er zo eentje te pakken en nog steeds rommel ik wat met de nasleep. En vooral die nasleep vind ik zuur. 

Volgens mij was het Confucius die de volgende uitspraak deed:

“A healthy man wants a thousand things, a sick man only wants one”. 

Dit is sowieso waar als je snotterend met koorts, hoofdpijn en spierpijn in bed ligt. 

De andere kant is ook helemaal waar: want als je je kiplekker voelt, heb je lekker veel energie om je over van alles en nog wat druk te maken en lekker veel te fantaseren. 

Maar over die periode ’in between health and sickness’  had Confucius nog wel even iets mogen toevoegen wat mij betreft.

Die periode dat je wel fit genoeg bent om al je ‘to do´s’ weer te overzien, maar tegelijkertijd te moe bent om ze te doen en je achter de feiten aanloopt. 

Argg…frustrerend!

Ik stap dan naadloos terug in mijn oude automatische patronen waarvan ik eigenlijk hoopte dat ik ze achter me had gelaten. 

Zoals: liever de boel onder controle houden in plaats van vertrouwen op anderen. Zo zit ik al een week mijn collega’s, partner, kinderen en vrienden op de nek -bij deze sorry 😉-.  

Maar ook, dat ik niet zo goed afgestemd ben op wat ik zelf nodig heb en hierdoor lang wacht met aan mezelf toegeven dat het eigenlijk nog niet zo goed gaat met me en dan het liefst blijf doordenderen. 

En toch… ik herken deze oude patronen in mezelf… én er is ook iets wezenlijks veranderd. 

Want vroeger was ik vooral in dat doordenderen kampioen. Ik denderde net zo lang door totdat ik er eerst fysiek aan onderdoor ging en daarna ook mentaal en emotioneel. 

En ik ging zelfs zo lang door dat ik terechtkwam in zwarte dagen met heel weinig licht. 

Inmiddels heb ik veel geleerd en vooral dat ik kan vertrouwen dat die irritante ‘in between periode’ ook weer overgaat als ik maar goed voor mijn lijf, mijn hoofd en mezelf blijf zorgen.

En het is eigenlijk zo simpel en logisch, want een lijf in herstel vraagt om rust, liefde, zachtheid en zelfs compassie. 

Je kunt je lijf niet zomaar gezond ‘denken’, ook al geloof ik erin dat lichaam en geest enorm verbonden zijn. Maar hoe dan wel?

Mijn ervaring is dat mijn gezonde en helpende gedachten over mezelf, me echt helpen om die rust te pakken, minder te doen en zelfs lief te zijn voor mezelf. En natuurlijk helpt dat enorm om mijn lijf te laten herstellen. 

Op papier heel simpel en in de praktijk vind ik het soms nog een klus. 

Maar ik ben leerling van het leven en kom er ook steeds meer achter hoe het voor mij wel werkt om voor mezelf te zorgen.

Bijvoorbeeld door hulp te vragen aan lieve mensen om mij heen: met klusjes, oppassen op de kinderen of me helpen mijn gedachten te ordenen. Een lekkere massage nemen. En wat me ook helpt is mezelf uit te spreken, bijvoorbeeld in dit blogje. 

Herken je ook dat je hoofd alweer vooruit wil, maar je lijf nog niet volgt? Een ADHD-coach op www.adhdcoach.nl kan je helpen om je eigen hulpbronnen te (her)ontdekken.

Liefs, Anna