MIDDEN IN DE SPOTLIGHT

Midden in de spotlight staan. Je moet er van houden denk ik dan altijd. Ik laat het aanbod altijd graag aan mij voorbij gaan. Laat een ander maar het middelpunt zijn, die zal het vast liever willen. Toch vroeg ik mezelf laatst af, waarom laat ik anderen altijd op de voorgrond treden? Of misschien nog wel meer, waarom laat ik mezelf altijd op de achtergrond verdwijnen?

Voor wat meer context, eind vorig jaar heb ik besloten dat ik meer ruimte in wil nemen en heb ik mezelf opgegeven voor een lokale zangwedstrijd. Iets waar ik overigens meteen na het inschrijven enorme spijt van had. Alleen al het idee dat ik mezelf zou moeten laten zien en mijn kunnen zou moeten bewijzen gaf mij onwijze buikpijn.

Na een aantal slapeloze nachten besloot ik om toch niet “toevallig” ziek te zijn tijdens de dag van de auditie. Ik herhaalde tegen mezelf, ik doe mee voor de ervaring en omdat ik buiten mijn comfortzone wil treden, niet omdat ik iets perfects wil neerzetten of wil winnen. 

Hoe dan ook, mijn auditie kwam ik (met knikkende knieën) door en zo was het een paar weken later tijd voor de eerste live ronde. Vanaf de zijkant keek ik naar het enorme podium, de spotlight die bijna mijn ogen leek te verblinden en naar die ene lege plek in het midden. Echt alles in mij wilde zich weer omkeren, me erbij neerleggen dat dit niks voor mij is en lekker veilig plaatsnemen achter in het publiek.          

Maar toen moest ik terugdenken aan het gesprek dat ik een paar dagen daarvoor met mijn collega Renée had, waardoor ik me ineens weer kon verbinden met mijn doel en met wie ik ben. Zingen betekent voor mij namelijk echtheid, ervaren, een verhaal vertellen en mensen raken, voor mij is het iets puurs. 

Dus ik haalde een paar keer diep adem en vertelde mezelf opnieuw dat ik hier niet stond om een nummer perfect te zingen, maar om een verhaal te vertellen aan het publiek. 

En toen stapte ik het podium op. Tijdens het hele nummer was de zaal muisstil en ondanks mijn trillende benen en hoge hartslag, heb ik mijn verhaal kunnen vertellen vanuit emotie. 

Het verraste me weer hoe fijn het is om één te zijn met wat belangrijk voor mij is, wie ik ben en hoe ik dat dan doe. En niet alleen fijn, maar ook hoe krachtig het is om die alignment te voelen. 

Dus ik heb het besluit genomen om vaker bij mijzelf na te gaan wat écht belangrijk is voor mij en nieuwsgierig te zijn naar de sturing hierachter. 

Liefs,

Florine