ACHTER MIJN EIGEN STUUR
Blogs | Anna Sarbo
Toen ik samen met mijn gezin in 2017 besloot om naar de andere kant van de wereld te vertrekken voor een mooi avontuur, had ik niet kunnen bedenken hoe drastisch mijn leven met die keuze zou veranderen.
Je hebt Anna vóór Nieuw-Zeeland: de harde werker, bewuste moeder, hilarische vriendin, leuke buurvrouw, liefdevolle partner. Maar ook: de slechte slaper, piekeraar, pleaser, slachtoffer en grenzeloze.
Als mijn man en ik een weekendje weg gingen had ik vooraf de grootste plannen, maar vaak kreeg ik tijdens onze romantische getaways buikgriep, een migraineaanval, last van mijn hernia of was ik zo moe dat ik eigenlijk nergens zin in had. En dit lag niet aan onze relatie, maar ik was gewoon doodmoe. En omdat ik zelf niet op de rem trapte deed mijn lijf dat.
Heel eerlijk, ik kon zelf ook eigenlijk niet eens op mijn rem trappen. Ik zat namelijk achterin mijn eigen bus, en ik had het gevoel geen grip te hebben over de situatie. Het leek me allemaal te overkomen (want tja, ik had jonge kinderen, een drukke baan, hoge eisen etc.).
Met de keuze om naar Nieuw-Zeeland te verhuizen besloot ik achter het stuur van mijn bus te kruipen. En daarmee uit mijn zelf gecreëerde slachtofferrol te stappen. Gewoon… eigen verantwoordelijkheid pakken voor mijn eigen leven.
En op papier klinkt dat persoonlijke leiderschap zo simpel en logisch, maar als je vastzit op die achterbank, dan is dat nog helemaal niet zo gemakkelijk om dat stuur beet te bakken. Je weet niet altijd hoe, en soms ben je je er niet eens van bewust dat het kan.
Maar beetje bij beetje ontdekte ik hoe ik zelf grip kon krijgen. Mijn stuur greep ik ook echt niet in één keer. Wel begreep ik steeds iets beter waar ik blij van werd, waar ik goed in ben, waar mijn groei zit en hoe ik kan opladen.
Je vindt mij heus nog weleens zwalkend over de weg (niet in het echt hoor haha), omdat ik even niet meer weet waar ik heen wil, met wie ik op pad wil of wat de route nou precies is, maar op de achterbank vind je mij niet meer. Die is lekker voor mijn kinderen 🙂
En nu de Anna ná Nieuw-Zeeland: nog steeds die harde werker, bewuste moeder, hilarische vriendin, leuke buurvrouw en liefdevolle partner, maar nu op een manier die bij mij past.
En zijn al mijn lichamelijke kwalen verleden tijd? Zeker niet. Maar waar ik een lange periode elke week twee migraineaanvallen had, is dat nu flink verminderd. En ik weet beter hoe ik naar mijn lijf kan luisteren als het tijd is om op de rem te trappen of even te schakelen.
Liefs,
Anna
