Maandagmorgen

Oktober 2014

Maandagmorgen. Onderweg naar mijn werk. Ik ben doodmoe. Het is druk in de trein. Mijn hoofd verlangt naar stilte. Mijn lichaam naar ruimte, mijn warme bed zou ook echt niet erg zijn. Het opstaan vanmorgen voelde alsof ik van diep onder de grond een weg naar boven moest graven en mijn oogleden waren in een innige omhelzing verstrengeld met meneer/mevrouw Zwaartekracht.

Toch ben ik onderweg. Ik heb ruime ervaring met in bed blijven liggen dus ik weet dat ik me daar misschien wel meer uitgerust, maar niet per se vrolijker of tevredener van ga voelen. Wat mij hier doorheen sleept, of eigenlijk wat mij mijn bed uit heeft gesleept, is het feit dat ik nu toch echt wel voor die vrolijkere en meer tevreden feeling ga.
De afgelopen maanden heb ik gemerkt dat ik me rustiger en sterker begin te voelen door het feit dat ik nu eindelijk eens een keer werk doe wat ik echt leuk vind in een omgeving waar ik me goed voel.

Op mijn werk aangekomen loop ik langs mijn collegaatjes om even bij te kletsen. Bij eerdere jobs rende ik, wanneer ik me zo voelde als vandaag, zo snel mogelijk naar mijn plek om vervolgens keihard en chaotisch aan het werk te gaan. Vandaag doe ik dit niet, ik vertel dat ik moe ben, dat het goed komt en moet even huilen (backgroundinfo: huilen (en al helemaal niet in het openbaar) is NIET mijn ding). Als ik eenmaal achter mijn laptop zit begint mijn nieuwsgierigheid voorzichtig te borrelen, wat gaat deze werkdag mij brengen?
In mijn mailbox tref ik een mail aan waar ik helemaal hyperdepiep van word: een idee voor financiering van een plan waar ik aan werk! Alle activeringsmotoren in mijn hoofd worden opgestart en ik ga met a big smile aan de slag. Na deze mail volgen nog een aantal verrassende mailtjes die mij hardop laten lachen. Van moeheid is geen spoor meer te bekennen. Al deze leuke dingen motiveren me om direct in actie te komen.
De dag vliegt voorbij en als ik ’s middags de deur achter mij dichttrek voel ik mij een totaal ander mens vergeleken met hoe ik ’s morgens binnenkwam. Terwijl ik naar het station loop besef ik hoe belangrijk het voor me is om dit mee te maken, op deze plek te zijn, te ervaren hoe het is om energie en positiviteit te krijgen uit mijn werk in plaats van energie in mijn werk steken en ’s avonds uitgeblust naar huis gaan. Ik voel me dankbaar.
In de trein is het weer druk. Ik ben in gedachten verzonken. Merk weinig van wat er om me heen gebeurt. Ik ga lekker mijn kindjes ophalen en kan in de trein nog even nieuwe ideeën bedenken voor morgen! Woeeeehoeeeew!

Sara. 31 jaar. ADHD. Alleenstaande, werkende moeder van twee kinderen.