Who’s hot en who’s not

Juni 2013
Cathelijne Wildervanck

Mogelijk dat het niet zo opvalt maar in ADHD-land heb ik niet zoveel vrienden en bekenden. Zo vertoon ik nimmer mijn gezicht bij de bijeenkomsten van het ADHD-netwerk, en borrel ik ook niet na op congressen met prominenten. Sandra Kooij heb ik bijvoorbeeld nog nooit gesproken, dus eigenlijk hoor ik er helemaal niet bij.

Nu ik bezig ben met steeds steviger wetenschappelijke fundamenten te bouwen onder onze aanpak van ADHD moet ik me ook zo af en toe verdiepen in wat anderen zeggen. En mijn hoofd wil wel maar mijn lijf niet. Ik word letterlijk altijd wat onpasselijk als ik lees wat er allemaal voor beperkend gezegd wordt over ADHD. Eigenlijk over psychiatrische problemen in zijn algemeenheid. Mijn vak blijft een lastige. Mensen weten hoe hun leven is, niet hoe het kan worden. Dat is logisch: als je ergens nog niet bent geweest weet je niet hoe het er is. Je weet wel: die van leg een Ethieöpier uit hoe sneeuw voelt. Of is met alle klimaat-ellende zelfs deze uitspraak al achterhaald? Als je ADHD blijft zien als een ziekte zonder oplossing, zul je geen nieuwe gebieden verkennen. En nee, daarmee geef ik geen valse hoop zoals sommige mensen zeggen. Iemand met ADHD vertellen dat hij/zij weer gelukkig kan zijn, grip op zijn leven kan krijgen en een lekker leeg of lekker vol hoofd al naar wens is geen valse hoop geven. Iemand zonder benen weer benen beloven wel. Ik krijg steeds meer uitnodigingen op Linkedin, rechtstreeks mails van mensen die mijn boek gelezen hebben. Ik zou willen dat ik iedereen zou kunnen coachen, dat gaat niet. Maar inspireren wel. En daarbij hoef ik niet te concurreren met de grote namen in ADHD-land, ik trek mijn eigen plan wel. Als je denkt dat je moet leren leven met ADHD, stel jezelf dan eens de vraag hoe je zou leven zonder ADHD. Succes!