Blog Trein

Augustus 2014

Ik zit in de trein. Ik zit de laatste tijd vaak in de trein. Laatst had ik de stiltecoupe te pakken en dat vond ik maar saai. Dus ik zit gewoon daar waar de reuring plaatsvindt. In mijn eigen gedachtes te genieten van al het geroezemoes om me heen dat langzaam naar de achtergrond verdwijnt.

Het viel me op dat er ook geluiden zijn die niet als vanzelf naar de achtergrond verdwijnen. Namelijk als mensen een mij onbekende taal spreken Of het nu Chinees of Surinaams is, de klanken zijn kennelijk zo onbekend voor mij dat mijn brein ze niet tot ruis verklaart. Ik blijf het horen.

E zo zat ik laatst in een coupe met maar 1 andere dame. Een Surinaamse. En ze ging een telefoongesprek voeren in het Surinaams. Met een flink volume ook nog. Je mag het gerust schreeuwen noemen. Behalve dat ik het niet naar de achtergrond van mijn waarneming kon sturen, begon ik me er zelfs aan te ergeren. Ze schreeuwde zo hard in die telefoon!

Moed verzamelt en gevraagd of het wat zachter kon. Natuurlijk kon dat. En na het gesprek bood ze ook nog haar excuses aan. Ze belde met het buitenland, dus het was slecht te verstaan.

Ik voel me lullig. Omdat ik me geërgerd heb en omdat ik op een niet al te vriendelijke toon heb gevraagd of het zachter kon. En omdat zij zo aardig reageerde. Ik voel me lullig.

Ik moet plassen. De trein rijdt. De betreffende Surinaamse dame begint luidruchtig haar neus op te halen. Niet 1 keer, maar wel 5 keer. Echt smerig. En een geluid wat je echt absoluut niet naar de achtergrond kan laten verdwijnen. Ik moet plassen. En ik ga niet. Waarom niet? Omdat ik mijn tassen dan mee moet nemen die ik immers niet onbeheerd achter kan laten en dan zou het kunnen lijken dat ik wegga. En dan zou het kunnen zijn dat zij denkt dat ik dat doe omdat zij teveel geluid maakt.

Ik zit dus serieus in een treincoupe met 1 andere mij totaal onbekende vrouw. En ik ga niet plassen omdat ze zou kunnen denken dat ik vanwege haar wegga. Erger nog: als ze eenmaal is uitgestapt ga ik ook niet omdat er dan weer nieuwe mensen komen en die zouden ook kunnen denken…..

We hebben het gewoon over plassen! In een trein!!!! Met mensen in de coupe bij je die je niet kent!!!! Hoe kun je het zo f…king druk in je hoofd hebben met nadenken over wat andere mensen wel niet vinden? Zucht. En als ik eerlijk ben: hoe meer ik dit soort verhalen vertel hoe meer ik reacties krijgen van mensen die ook met zulke ‘ik denk voor andere mensen dat ze denken en daarom denk ik teveel en dat is heeeeel vermoeiend’-kronkels in hun hoofd hebben. Waar je gaat staan op het schoolplein is natuurlijk van grote betekenis voor het hoofd van de andere ouders. Bij een vergadering kun je natuurlijk eindeloos bezig houden met of je je (on)geïnteresseerdheid genoeg weet te tonen. En na een feestje is het natuurlijk helemaal hommeles in je hoofd! Alsof al die mensen na dat feestje nog met mij bezig zijn! Misschien ook wel. Misschien zijn we wel een heel groot percentage aan het denken voor en over anderen. En die anderen weer voor en over ons. En een herrie dat dat geeft in al die hoofden!

Weet je wat? We houden er allemaal NU mee op. Stilte.

Cathelijne Wildervanck