Blog Spiegel

Maart 2014

We weten het allemaal: kinderen zijn een uitstekende spiegel van hun ouders. Vaak doen ze of precies het omgekeerde of ze vergroten het uit. Zo kan een keurige moeder die zich enorm aan alle grenzen en wensen van anderen houdt een kind krijgen dat overal overheen beukt. Zo kan een moeder die graag de uitzonderingen op alle regels zoekt, een kind krijgen dat mega regeltrouw is en geen centimeter van hoe het hoort afwijkt. Want kinderen voelen soms zo het verlangen van hun ouders, dat zij het maar vast voor ze gaan doen. Zo kreeg ik van onze coach uit Vlaanderen de volgende mail:

“Ik wil een stukje met jullie delen van het kennismakingsgesprek dat ik deze namiddag had met een Moeder en haar 7-jarige Zoon. Want het toont voor mij zo mooi aan dat kinderen vaak een symptoom zijn van iets dat bij (één van) de ouders speelt. Hieronder een korte schets:

Telefoon: Moeder maakt een afspraak met me in verband met de boosheid van haar Zoon, hij is soms buiten zichzelf. Kennismakingsgesprek: Ik (“de Dokter”) krijg een tekening van de Zoon met en lachend-hart-mannetje. Ik stel een heleboel oplossingsgerichte vragen om er achter te komen wat er aan de hand is maar vooral wat er nodig is. Moeder: “Ik heb er soms hartzeer van wanneer mijn Zoon in zijn boosheid kwetsende dingen zegt.” Er passeren nog zinnen met “hart”. Ik: “Waauw, dat is wel bijzonder, ik hoor zo vaak “hart, hart”, en je hebt er één getekend ook! Zoon knikt enthousiast. Moeder haalt haar schouders op, er valt geen frank. Ik vraag aan Zoon welk gevoel hem het meeste in de weg zit. Hij vraagt wat dat is, gevoel. Nadat ik hem naar zijn lijf verwijs en iets dat daar misschien niet prettig voelt, zegt hij: “Mijn hart. Dat ‘boenkt’. En als het stopt, dan ben je dood”. Ik: “Nu komt dat hart wéér naar boven. Er ís iets met dat hart!” En dan is het raak. Moeder barst in tranen uit: “Dat is gebroken”. Ik ga verder met Moeder: “Welk gevoel zit joú het meeste in de weg?” Een greep uit haar antwoord: “Jammer, respectloos, hartpijn”. Ik: “Wat is daarvan het tegenovergestelde voor jou?” Moeder: “Euh, boosheid?” Waarop de Zoon tussenkomt en zegt: “Neen, dat je hart lacht!” Heel zijn wezen licht op terwijl hij dat zegt! Toen ik de Zoon gevraagd had wat hij graag wil, wat hij wenste, wat hij wil veranderen, als ik als magische Dokter iets voor hem kon doen, en wat dat dan zou zijn, wist hij het niet. Maar zijn tekening had alles al gezegd! Wat een wens voor je Moeder, dat haar hart weer gaat lachen… Dat is zijn hartewens… En daar gaan we mee aan de slag, want Moeder en ik hebben een afspraak en dan zullen we zien wat voor effect dat heeft op de boosheid van Zoon en of het überhaupt nog nodig is om daarna met Zoon te gaan werken. Als dat niet fantastisch is?!

Ik weet hoe gevaarlijk het is dit blog. Want ik weet dat sommige lezers dan lezen: “Oh jij vindt dat ADHD aan de opvoeding ligt”. Nee dat vind ik niet. Ik vind dat veel kinderen met ADHD net zoals kinderen zonder ADHD op allerlei manieren voor hun ouders zorgen. En dat betekent soms dat ze de emoties van hun ouders dragen. En ja, dat kan tot ADHD-symptomen leiden. En of dat dan ADHD genoemd moet worden weet ik niet, dat we kunnen helpen weet ik wel.

Groeten uit Delft,

Cathelijne