Moeder en dochter

Maart 2013

Op stap met dochterlief is leuk. We houden van echte ‘damesdingen’ zoals we dat dan noemen. Shoppen, naar de kapper, nagellakjes kopen. Dat soort dingen. Ook samen met de jongens op stap kan leuk zijn, als we gaan zwemmen bijvoorbeeld. Dochter is 5 en moeder is 41. En moeder snapt het langzaam maar zeker. Want vrijwel elk uitstapje gaat het mis. Uiteindelijk. Of het uitstapje nu drie uur duurt of twintig minuten. Het gaat mis.

In de laatste tien keer zestig seconden. Steevast. In de laatste tien minuten van ons gezellig samenzijn breekt doorgaans alsnog de pleuris uit. Dan wil ze iets wat ik niet wil, dan gaat ze wensen stapelen wat er allemaal nog gebeuren moet. Dan moet het allemaal ineens op haar manier. Neem zo’n middagje zwemmen: haar jurk lag niet op de juiste plek in het kleedhokje. Haar knoopjes waren van boven naar beneden dichtgedaan in plaats van andersom. Ze moest haar onderbroek zelf aandoen wat natuurlijk een schandalig verzoek is aan een meisje van 5! Dat broertje van drie op dezelfde instructie (“Trek jij even je onderbroek aan?”) vlijtig aan de slag gaat doet daar niet aan af. Nee, ze doet niet zelf haar onderbroek aan. En dan hebben we nog te gaan: de rest van de kleding, de tocht van het zwembad naar de auto, de keuze wie er voorin mag en bij thuiskomst onmiddellijk: “Ik verveel me.” Arg, kun je niet iets meer op je broertjes lijken die gewoon doen wat je vraagt, mits het verzoek binnen redelijke grenzen valt, en bij thuiskomst op hun kamer gaan chillen? En toen ging ik even terug in de tijd. Als ik in mijn studietijd een avondje uit was geweest, wist ik het altijd zo te sturen dat mijn vriendinnen nog even omfietsten langs mijn huis. Was gezelliger dan ergens op een koud plein afscheid nemen. Als ik een heel weekend een sporttoernooi had gehad in Amsterdam en na de treinreis arriveerde in mijn kamer in Groningen (er was toen nog geen GSM dus de terugweg sleet ik in eenzaamheid) wist ik niet hoe snel ik mensen moest gaan bellen om ‘bij te praten’ ook al had ik ze drie uur daarvoor nog gezien. En anno 2012 als ik een hele dag training heb gegeven en ik stap in de auto, pak ik onmiddellijk de telefoon om vrienden of mijn man te bellen. Want samen is fijn. En alleen zijn is ook fijn. Alleen de overgang van samen naar alleen, da’s niet altijd even makkelijk!