Blog I got sunshine, even on a cloudy day

September 2014

Mijn hoofd zit al twee dagen supervol met… tja, met wát eigenlijk?
Als iemand het me vraagt kan ik het niet zeggen. Onsamenhangende woorden en zinnen komen er voor mijn gevoel uit mijn mond. Mijn hoofd doet pijn. Nek en schouders ook. Misselijk. Doodmoe. Nul concentratie. Veel huilen. Het lijkt alsof er een dikke, witte regenwolk bovenin mijn hoofd zit en daaronder allemaal springende/stuiterende dingen.
Het is veel. Heel veel.

In de stilte van de nacht lig ik wakker en komt er van alles in me op…de ‘springende/stuiterende dingen’ veranderen in woorden. De woorden vormen zinnen en een stroom aan nieuwe inzichten waar, volgens mijn hoofd, automatisch en vooral direct(!) andere keuzes en handelingen op moeten volgen. Na twee en een half uur is het me toch gelukt mezelf ervan te overtuigen dat slaap toch wel echt mijn eerste prioriteit is.

Vanmorgen heb ik afscheid genomen van een psycholoog waar ik al jaren kom. Al een hele tijd had ik het gevoel dat ik er kwam om ‘mijn verhaal te vertellen’. Dit doe ik ook met mijn friends&family dus ik zag al een hele tijd geen toegevoegde waarde meer.
Toch bleef ik nieuwe afspraken inplannen, wel met een steeds langer tijdsbestek ertussen, maar toch steeds weer een nieuwe afspraak. En waarom? Geen idee!
Na vannacht dus wel.
Onlangs heb ik weer twee opleidingsdagen gehad van mijn opleiding Systemisch Werk. En in die dagen kwam ik (na 31 levensjaren) tot het besef dat ik onbewust voor een groot deel leef/heb geleefd volgens de overtuiging dat ”ik er alleen mag zijn als ik een bijdrage aan een ander lever”.
Volgens die overtuiging heb ik een he-le-boel, misschien wel al mijn, keuzes gemaakt. Ik ben zo gespitst geraakt op wat een (zeg maar rustig ‘IEDER’) ander misschien weleens nodig zou hebben dat ik bijna nooit bij mijzelf heb stilgestaan. Dat op de ander gericht zijn uit zich al in oppervlakkige dingen zoals bijvoorbeeld als ik naar buiten ga vriendelijk glimlachen naar andere mensen (of ik ze nou ken of niet), een praatje/grapje maken met iedereen die daar behoefte aan lijkt te hebben etc. En zo heb ik bij alles wat, en iedereen die ik zie een stroom aan gedachten al dan niet gevolgd door een actie die ook weer een stroom aan gedachten opwekt. En dat zijn nog maar de oppervlakkige dingen..Ben je al moe?
Vanmorgen ging ik dus opnieuw naar mijn psycholoog. Ik had me al een aantal keren voorgenomen te zeggen dat het de laatste keer was dat ik zou komen en elke keer dus niet gedaan. Vandaag vertelde ik haar opnieuw waar ik mee bezig was in mijn leven: het stilstaan bij mijzelf, anders keuzes maken dan voorheen, wennen aan nieuw gedrag van mezelf en dat, dit me, ondanks dat het heftig is qua gevoel, toch best wel goed afgaat.
Zij vroeg me vervolgens, zoals zij al een aantal keren eerder had gedaan, wat ik wilde qua behandeling en ik gaf aan dat het eigenlijk wel goed zo was. Iets wat ik al een hele tijd wist, wat later ging voelen en nu dan (nog later) uitsprak. Dit was ons laatste gesprek.
En waar ik normaal gesproken vreselijk veel moeite met afscheid nemen heb, voelde dit als helemaal oké voor mij. Afgerond. Gekozen vanuit mijzelf. Voor mijzelf.
Toen ik eenmaal buiten stond voelde ik me helemaal opgelucht. De wolk en de pijn in mijn hoofd was helemaal verdwenen. De zon scheen (letterlijk en in mijn hoofd).
Blij en vol energie stapte ik op mijn fiets met het plan even iets leuks voor mezelf te gaan doen voor ik naar mijn werk zou gaan.
And so I did. Eenmaal thuisgekomen zette ik voor het eerst sinds lange tijd mijn lievelingsmuziek (bachata) op en dansen maar!

Sara

Sara is 31, alleenstaande moeder van twee kinderen en van dit kleine gezin heeft er minstens 1 ADHD. Sara dus. Recentelijk is ze bij ons aan een nieuwe baan begonnen en houdt ze de kleine en grote uitdagingen bij die je als ADHD’er tegenkomt in je werk. Deze baan wil ze echt houden, lees mee hoe ze dat gaat doen!!