Blog Hoe tem je een ADHD’er?

Juli 2014

In lezingen en bij workshops merk ik vaak dat mensen graag een pasklaar antwoord willen. Doe dit en dat en dan worden je klachten minder. Volg deze leefregels en het komt goed. Of het wordt in elk geval beter. Partners, ouders, werkgevers zitten vaak te wachten op een lijst met adviezen. Alsof het daarmee geregeld is! En als ADHD’er zou je ook misschien graag even een handleiding ontvangen waarmee je weer fris en fruitig alles in het leven aan kunt!

Ik begrijp dat wel goed hoor! Ik tob zelf met een chronische aandoening en in momenten van wanhoop en onmacht zou ik willen dat iemand het pilletje, de voedingstip of leefregel voor me heeft die alles oplost. Ik heb ook al een boel pilletjes, voedingstips en leefregels uitgeprobeerd. Dus ja, ik weet er alles van dat je graag een duidelijke oplossing wil.

Mensen vragen me geregeld wat ik daar van vind. Dan ben ik vrij simpel: het is overduidelijk dat een heel groot aantal kinderen en volwassenen last heeft van een te druk hoofd. Last heeft van teveel informatie waardoor ze of op alles reageren als ongeleide projectielen, of nergens meer op als een dichtgeslagen boek. deze mensen verdienen goede begeleiding en hulp, ongeacht hoe we het noemen. En jammer genoeg is er geen duidelijke oplossing die voor iedereen werkt! Dat riep ik bijna tien jaar geleden al, en inmiddels wordt door de ene na de andere wetenschapper de kracht van Regelmaat, Rust en Ritalin ter discussie gesteld. Dé ADHD’er bestaat eenvoudigweg niet, net zo min als Maxima dé Nederlander wist te definieren. En met het ontbreken van dé ADHD’er ontbreekt ook die ene voor iedereen werkende zaligmakende oplossing.

Is het dan hopeloos? Nee hoor! Want hoezeer de oplossing ‘voor iedereen’ niet bestaat, is het heel goed mogelijk om voor jezelf, je kind of je partner met ADHD/ADD de uitweg te vinden.

Laten we eens beginnen met de vraag wat nu precies het probleem is. Het probleem is ADHD-gedrag. De diagnose ADHD/ADD geeft een naam aan gedrag. Gedrag wordt veroorzaakt door je brein, je gedachtes, je fysiologie, de stofjes in je lichaam. En niet onbelangrijk: wat je brein doet, die gedachtes, je fysiologie, de stofjes in je lichaam zijn niet autonoom. Wat ik daarmee bedoel is; ze gaan niet uit zichzelf zus of zo doen. Ze doen dat in reactie op van alles (op elkaar, op je omgeving).

Even terug naar dat gedrag. Wat veel mensen denken is dat ADHD-gedrag een-op-een terug te herleiden is tot een afwijking in je hersenen en in de stofjes die je hersenen aanmaken. Allereerst: dit is NIET WAAR!. Lees het boek Hoe voorkom je ADHD, door de diagnose niet te stellen van Laura Batstra er maar eens op na. Of bekijk dit filmpje. Zal ik het in jip&janneke-taal uitleggen?

Loop een school binnen en vraag naar groep 8. Zet alle kinderen uit deze klas op een rij en meet ze vervolgens op. Daarna bereken je de gemiddelde lengte in deze klas. Die blijkt 1.54 te zijn. Vervolgens concludeer je dat iedereen die 1.54 is, in groep 8 zit.

Zo gaat het ook met ADHD. Er zijn mensen die een afwijking in hun hersenen hebben en GEEN ADHD gedrag vertonen. Er zijn mensen die GEEN afwijking in hun hersenen hebben en WEL ADHD-gedrag vertonen. Net zoals er kinderen van 1.50 zijn die in groep 8 zitten, en er kinderen zijn van 1.54 die in groep 7 zitten.

Maar goed, daarmee zeg ik niet dat ADHD niet bestaat. Absoluut bestaat het. Je hebt er immers last van, toch? Hoe zou je dan kunnen zeggen dat het niet bestaat. Wat ik beweer is dat het te makkelijk is om het te verklaren door naar de hersenen te verwijzen. En wat ik ook beweer is dat degenen die naar de hersenen verwijzen daarmee nog geen oplossing hebben. En daar zijn we naar op zoek, toch?

Meer weten over ‘hoe dan wel’? Volgende week schrijf ik verder!

Cathelijne Wildervanck