Blog Gronings

Juli 2014

Oudste heeft het al een week of twee moeilijk. Slecht slapen, buikpijn, vage klachten. Nu zit ik zelf ook al een week of wat thuis vanwege een nare opvlamming van de ziekte van Crohn. Dus ik voel me vooral schuldig (zie je wel, ik geef het slechte voorbeeld over gezondheid) en onmachtig. Want inmiddels klinkt het elke ochtend uit drie kleine keeltjes “ik heb buikpijn”.Hoezo zijn kinderen een spiegel 🙁

Vanochtend was het echt hommeles. Zat met oudste op de bank en hij verkondigde paniekerig en met tranen in zijn ogen “ik wil niet naar school, ik wil echt niet naar school”. Nu is oudste doorgaans een voorbeeldig kind dat nergens buiten de lijntjes kleurt. Dus dit is wel een hevig vertoon van onmacht en verzet.

Er ging me een lampje branden. Zo’n klein lichtje uit het verleden. Ik vroeg of er misschien op school iets aan de hand was. Het ventje brak al snel, in tranen kwam het hoge woord eruit. Het is teveel! Ik heb mijn werk nooit af! Als ik een dag thuis kan blijven kan er in elk geval niets nieuws meer bij komen. Ah…….dat is er dus aan de hand.

Ik begon met hem nogmaals in te wrijven: minimaal tot je 18e en indien nodig nog langer zijn wij er om alle problemen op te lossen die voor jou te groot zijn! Dat klinkt misschien wat overdreven maar dit kind dat zo zelden hulp zal vragen, verdient het keer op keer te horen dat we er zijn en dat hij niet alleen steun kan krijgen maar dat wij indien nodig ook gewoon zijn hete kastanjes uit het vuur halen voor hem. Dat hielp al. Een beetje.

Dus zat ik ’s morgens om kwart voor acht met oudste zijn Nieuwsbegrip te maken, en dat ging nog best lollig snel. En toen het af was, stelde ik voor dat hij voortaan op maandag dat wat hij niet af had mee zou nemen. En we het samen zouden doen. Hij was nog niet helemaal gerustgesteld, oudste is nogal van regels zijn regels en als de meester zegt dat het in de les af moet…

Waarop ik het welbekende Groningse spreekwoord introduceerde bij zoonlief: “Als ’t niet ken zoals ’t mot, dan mot ’t zoals het ken.”

Hij moest er om lachen. We hebben hem ook nog even naar het Nederlands vertaald (dat kunt u vast zelf wel), en er kwam opluchting op het bekkie. En ik bedacht me weer hoe fijn het is dat als er minder moet, er ruimte komt waardoor er uiteindelijk veel meer kan. En ook dat komt vast bekend voor!

groeten,

Cathelijne Wildervanck