Blog De vanzelfsprekendheid van Vriendschap

Januari 2016

Ik was een onhandig kind. Niet onhandig in de zin dat ik struikelde, dingen stuk maakte of niet goed oplette in de klas. Ik was sociaal onhandig.kwetsbaarheid
Ik kan me niet herinneren of ik dat altijd ben geweest. Als kleuter trok ik in elk geval al enorm naar de volwassenen toe, die begreep ik denk ik beter dan leeftijdsgenoten. De buurvrouw, mevrouw Zijlma, zit nog zo in mijn hart!
Vriendjes of vriendinnetjes van mijn eigen leeftijd had ik eigenlijk niet. Ik miste dat niet echt maar als ik het wel gemist had, dan zou ik geen benul hebben gehad hoe ik vriendschappen zou moeten sluiten. Of hoe je moet vragen of je op het schoolplein mee mag spelen, of hoe je een speelafspraak maakt. Hoogst ingewikkelde zaken voor mijn ikje toen ik klein was.

Ik weet wel dat mijn moeder me op allerlei manieren probeerde in beweging te krijgen of op zijn minst van mijn kamer af. Net zoals ik ook wel eens bij mijn kinderen doe: ‘ga anders even bij die-en-die langs, dat is vast leuk’. Nou en dan ging ik bij die-en-die langs. Not! Ik fietste gewoon een rondje door de wijk en weer thuis loog ik: die-en-die was niet thuis.
Soms kwam ik daar mee weg maar dit leugentje werd ook nog wel eens doorgeprikt.

Zo rond 4VWO ging het allemaal ineens vanzelf, kreeg ik een vast groepje van vriendinnen om me heen. Mensen die dezelfde interesses hadden als ik en dan kwam de klik vanzelf. Tijdens mijn studie idem dito, als er gemeenschappelijke interesses waren dan liep het gewoon vanzelf. Maar geloof me, hoe je dat proces een handje helpt als het niet vanzelf ging daar had ik beslist geen kaas van gegeten. Zo ben ik een keer van Groningen naar Leiden gereisd voor een afstudeerborrel van iemand waar ik verder niemand kende. Ik ben er 5 minuten geweest en heb mezelf daarna snel en stik-eenzaam weer op de trein terug gezet. Een praatje aanknopen? Geen idee.

Inmiddels ben ik er wel handig in geworden. Hoe? Doordat ik in mijn NLP-opleiding veel geleerd heb. Bijvoorbeeld over het onderwerp ‘rapport’, een onderwerp waarbij werd uitgelegd hoe je kunt leren om makkelijk contact te maken als je dat wil. En ook doordat ik nu beter begrijp waarom ik soms makkelijk contact maak en soms het liefst in de kelder wil verdwijnen. Nieuwe vriendschappen sluiten, contact maken, het gezellig hebben gaat me beter af. Contact en vriendschap is niet iets dat ik van nature altijd begreep en beheerste. Ik heb dat geleerd. En terwijl ik dit schrijf weet ik dat velen dit zullen herkennen en tegelijkertijd schaam ik me dat ik dit schrijf. Alsof ik een soort sociale kneus ben die op cursus moest om iets te leren wat de rest van de wereld vanzelf kan!

Onze oudste zit al drie weken ziek thuis. Er wordt zo af en toe geappt door klasgenoten hoe het met hem is. En hij antwoord niet. Omdat hij niet weet wat hij zou moeten zeggen, immers de dokter heeft geen verklaring voor zijn lamlendig ziek zijn. En dus haken de klasgenoten af, want ze horen niets van hem. Ik zeg hem: joh die jongens zijn ook onzeker. Willen ook bevestiging van jou dat je ze als vriend wil. Dat doe je niet door dat nadrukkelijk te zeggen, maar wel door te antwoorden. Door uit te reiken. Door hulp aan te nemen of te geven, ook als dat niet expliciet gecommuniceerd wordt.

En dus bedacht ik me: sommigen hebben hulp nodig bij rekenen of
lezen. Anderen bij gymen en voetballen. En sommigen moet je de do’s en don’ts van het sociale verkeer iets explicieter uitleggen. En dus neem ik me voor om samen met hem naar de appjes te kijken en eens te bedenken wat goeie antwoorden zouden zijn. De dans van het opbouwen van vriendschappen dus. Want ik weet wat hij nog niet weet: minstens de helft van zijn klas vindt het net zo spannend om uit te reiken, kwetsbaar te zijn en echt contact te maken. Misschien niet eens de helft van zijn klas. Misschien wel de helft van de wereld!

Door Cathelijne Wildervanck