Blog B. O.

April 2015
Cathelijne Wildervanck

En toen was ik ineens een B.O. Een Bezorgde Ouder. Jaren van vertrouwen heb ik achter de rug. Jaren waarin ik mijn kinderen aan de school heb toevertrouwd, wetende dat ze het goede zouden doen. Wetende dat het een fijne plek is om naartoe te gaan, te leren en plezier te hebben.

Door omstandigheden moesten we ons beeld bijstellen en kritische vragen gaan stellen bij de school over de voortgang van het leerproces van ons kind. Kritische vragen die werden afgewimpeld op formaliteiten (ze horen niet per mail gesteld te worden en het rapportgesprek is er de plek niet voor). En van een Bezorgde Ouder werd ik ook zo maar van de ene op de andere dag een M.O. Een Machteloze Ouder.
Ik betrapte mezelf erop dat ik de hele werkdag door op de achtergrond zoet was met het formuleren van puntige antwoorden om de directie er dan toch maar van te overtuigen dat we met recht een Bezorgde Ouder waren geworden. Ik betrapte mezelf erop dat ik midden in de nacht wakker werd druk debatterend met de leerkracht in mijn hoofd. Ik werd ’s morgens vroeg om vijf uur wakker met verdriet in het hart om zoveel onbegrip en het niet werkelijk de dialoog kunnen aangaan. Het werd een dagtaak om argumenten te verzamelen en strategieën uit te stippelen. Met wallen tot op mijn knieën begon ik me af te vragen wat er met me aan de hand was. Het leven van een V.O. beviel me veel meer. Het leven van een Vertrouwende Ouder.
Maar het vertrouwen was verdwenen. Dus wat nu?
Vanochtend om vijf uur heb ik maar eens een goed gesprek met mezelf gevoerd in plaats van met de fictief aanwezige directeur. En in dat gesprek stelde ik me de vraag: heb je je wel eens vaker zo machteloos gevoeld en wat heb je toen gedaan? En ik kwam tot de conclusie dat ik geen vechter ben. Want ik vecht mezelf kapot. Ik kwam tot de conclusie dat ik het niet in me heb om het kwade te bestrijden, ik ben zogezegd geen Harry Potter. Ik ben meer een Hermelien. Een achtergrond-nerd die komt met slimme dingen, ik leer en ontwikkel en ik draag bij waardoor andere mensen meer kunnen doen. Ik ben een steun en toeverlaat maar ik sta niet vooraan in de vuurlinie.
Ik weet heel zeker dat heel veel ouders die dit lezen zich zullen herkennen. Het is niet fijn een B.O. of een M.O. te zijn! En ik had heel graag lansen gebroken om het onrecht dat ik voor onszelf en mogelijk voor andere kinderen ervaar aan de kaak te stellen. Maar ik weet: wat je water geeft groeit! En waar andere mensen politiek kunnen bedrijven zonder hun gevoel van frustratie en onmacht water te geven, kom ik in beweging gestuurd door emoties. En dus geef ik dan onmacht, verdriet en frustratie water. En dat groeit, steeds meer. In mijn gedachten, in mijn gevoel en in mijn handelen. Dat wil ik niet. Daar word ik niet leuk van voor mezelf en niet voor mijn omgeving. En dan ben ik aan het eind ook nog een U.O. Een Uitgeputte Ouder. En dat verdienen mijn kinderen niet, en ikzelf ook niet.
Dus om vijf uur vanochtend gooi ik de handdoek in de ring. Ik word een B.O. Een Berustende Ouder. Ik ga lekker in bad liggen, ik wacht tot het ochtendritueel begint en er lunchtrommels gemaakt moeten gaan worden. En vanaf nu houd ik me weer bezig met wat ik goed kan, leuk vind en blij van word. Want dat geeft me, op een andere manier dan met strijd, de ruimte om op mijn manier bij te dragen aan een mooiere, respectvolle wereld. En daar plukken linksom of rechtsom ook mijn kinderen de vruchten van!

Door Cathelijne Wildervanck