ADHD een modegrill

Juli 2013
Cathelijne Wildervanck

Steeds meer mensen krijgen de diagnose ADHD of ADD. Inmiddels hoor je vaak:”het is mode, het wordt te snel geconstateerd, met die kinderen is niets mis.”. Maar is het wel een relevante vraag of iemand het wel of niet heeft? Is het niet veel meer onze aandacht waard: hoe komt het dat er kennelijk zoveel mensen zo zoekende zijn naar een antwoord vanwege ongewenst gedrag?

Ongewenst gedrag van kinderen of van henzelf of een partner. Of ADHD nu biologisch is of, wat nu her en der te horen is, een gevolg van onze maatschappij en dus een sociologisch probleem, feit blijft dat er dus velen zijn die de informatiestroom van buiten en van binnen niet aan kunnen. Bij een diagnose betekent dit dat je ADHD hebt en er een weg open ligt met medicatie en gedragstherapie en dat lijkt een verlichting. Wie de diagnose niet krijgt heeft dan weliswaar geen etiketje maar ook nog geen oplossing voor een duidelijk voelbaar probleem. Onlangs gaf ik een workshop in het onderwijs over diagnoses en wat je als leerkracht dan kunt doen. Opvallend was dat leerkrachten prima het ongewenste gedrag kunnen benoemen. De diagnoses zijn bekend, de bijbehorende symptomen ook. Maar men weet niet dat het veel zinvoller is om je te verdiepen in het gewenste gedrag. Laat staan dat mensen weten hoe je dat gewenste gedrag kunt uitlokken. Uit onderzoek blijkt het simpele gezegde: wat je water geeft groeit. Elke stemming is op twee manieren onderwerp van de ‘ wet van de aantrekkingskracht’. Allereerst omdat de stemming die je vaak hebt ook steeds makkelijker toegankelijk wordt. Je hersencellen en neurotransmitters specialiseren zich als het ware. Dit wordt neuroplasticiteit genoemd: hersenen vormen zich afhankelijk van het informatie-aanbod in de ene of andere vorm.Ten tweede vanwege de besmettelijkheid van stemming: middels spiegelneuronen kopiëren we als het ware van binnen de handelingen en stemmingen van de mensen om ons heen. Dus: van chagrijn komt chagrijn, van verdriet komt verdriet etc. Gelukkig denken mensen dan ook: he, zou dat ook andersom werken? Mindsight Daniel Siegel (foto rechts) heeft een prachtig boek geschreven over Mindsight. Dat is een proces waarin je je hersenen stuurt in hoe ze zich ontwikkelen en groeien. Je traint ze als het ware om je beter te voelen. Wat dit nog met ADHD te maken heeft? De meeste mensen met ADHD hebben uiteindelijk vooral last van gevolgschade: frustratie, onzekerheid, afgewezen voelen etc. Die schil van emoties is vaak beperkender dan het oorspronkelijke probleem. Wwat wij doen bij mensen met ADHD en daarop lijkende klachten is het goede in het brein versterken. Zodat mensen met meer zelfvertrouwen en rust de golven van het (ADHD)-leven beter weten te trotseren. Of sterker: zodat ze lekker op de golven surfen in plaats van erin te verzuipen.