Interview “Chaos in het vrouwenhoofd”

Maart 2015

Een interview in het Brabants Dagblad met o.a. Cathelijne Wildervanck naar aanleiding van het adhdvrouw-congres 07-03-
2015 jl

‘Als ik stofzuig en de telefoon gaat, dan ben ik die stofzuiger meteen weer helemaal vergeten”, vertelt Mireille
Schipper. „Als ik na dat gesprek naar de wc moet, denk ik: oh ja, die moest ik nog even schoonmaken. Maar halverwege stop ik
daar weer mee, want dan vind ik dat de was nog moet gebeuren. En vervolgens dat ik boodschappen moet doen. Zo doe ik eigenlijk
alles maar half. Aan het eind van de dag ligt er nog ergens een stofzuiger in de kamer, natte was op het bed en is de wc
nog steeds niet echt schoon. Zo werkt het nu eenmaal in mijn hoofd.”
„Zolang ik goed in mijn vel zit, gaat alles wel goed. Maar als ik me iets minder voel, dan kan ik het allemaal niet meer even goed overzien. Ik heb een tijdje Ritalin geslikt en gedragstherapie gehad. Maar dat
hielp maar even. Door de pillen was het opeens rustig in mijn hoofd, ik kon mij weer concentreren. Maar ik voelde mij uiteindelijk
toch niet mijzelf en ben er weer mee gestopt.”
De 44-jarige Schipper heeft ADHD. Dat weet zij pas sinds de geboorte van haar nu 8-jarige dochter Hannah. Na een heel moeizame bevalling kreeg ze last van een paniekstoornis.
Uiteindelijk werd de dieperliggende oorzaak gevonden. Zij liep al haar hele leven rond met ADHD zonder dat iemand
het besefte.
Een klassiek verhaal, weet Cathelijne Wildervanck. Zij is grondlegger/directeur van ADHD-centrum Nederland en schrijver
van het boek Hoe haal je het uit je hoofd?
Haar centrum is, zoals ze het zelf samenvat, ‘gespecialiseerd in volle hoofden; we helpen je grip te krijgen op dat overactieve
brein’. Vrouwen met ADHD, legt ze uit, hebben zichzelf op jonge leeftijd verschillende overlevingsmechanismen aangeleerd.
„Als kind hoorden zij de hele tijd: ‘doe niet zo druk!’ Dus gingen ze zich aanpassen. Zij werden daar heel handig in.
Maar ondertussen liepen zij wel tikken op, zowel mentaal als biochemisch. Die overlevingsstrategieën kosten namelijk heel veel
energie. Uiteindelijk ontstaat daardoor alleen maar méér reuring in je hoofd.
„Vaak zie je dat dit tot hun 30ste of iets ouder nog redelijk goed gaat. Daarna krijgen deze vrouwen hun eerste kind of maken
een carrièrestap. Dat is het punt waarop ze vastlopen. Ze krijgen bijvoorbeeld een burn-out, een depressie of een angststoornis.
Maar ze koppelen dat in eerste instantie niet aan de ADHD, omdat die diagnose nooit is gesteld. Is dat wel gebeurd en komen zij in ons centrum binnen, dan proberen wij allereerst dat aanpassingsgedrag
op te ruimen. Het helpt al heel erg als je het gevoel hebt dat je jezelf mag zijn.”
Het is pas relatief kort bekend dat ook volwassenen
ADHD kunnen hebben; een op de twintig heeft het zelfs. Lang werd gedacht dat mensen er na hun tienerjaren overheen groeiden. Sandra Kooij is een van de eerste psychiaters in Nederland die ontdekte dat dit dus niet klopt. 90 procent van de volwassenen die in hun kindertijd de diagnose kregen, heeft nog steeds klachten.
Er zijn meer misverstanden over ADHD, zegt Kooij: „Het wordt vaak als een jongensprobleem gezien, terwijl er bijna evenveel
vrouwen als mannen last van hebben.
Vrouwen gaan er alleen vaak anders mee om: zij kunnen klachten krijgen als angsten en depressie. Het onvermogen internaliseert
bij hen, slaat meer naar binnen. Terwijl mannen zich meer naar buiten richten en opstandig en/of agressief kunnen worden.”
„Drie belangrijke kenmerken zijn: leermoeilijkheden, overspoeld worden door alle taken van werk en gezin en niet goed relaties
kunnen onderhouden. Vrouwen met ADHD zijn vaak druk, flappen er van alles uit. Dat kan worden ervaren als lekker spontaan, maar het kan ook zijn dat ze om die reden worden gemeden als te dominant.
Mensen met ADHD gaan altijd door; ze kunnen niet ontspannen. Als je in je leven meer dan één keer een burn-out hebt gekregen, dan is er wel aanleiding te denken aan ADHD. Waar het om gaat, is dat je
instrumenten ontwikkelt om hier op een prettige manier mee om te gaan. Medicijnen kunnen daar een rol in spelen.”
Mireille Schipper heeft zichzelf vooral geleerd om te zorgen dat zij haar agenda niet volstopt met afspraken. „Want hoe drukker
ik het voor mijzelf maak, hoe drukker het wordt in mijn hoofd. Ik kan er ook wel om lachen hoor, het is soms zo’n chaos! En gelukkig geldt datzelfde voor mijn man. Hij is natuurlijk niet voor niets op mij gevallen.”