Blog Waarom makkelijk doen!

April 2014

Door Cathelijne Wildervanck

Ik krijg een mail van de school. Over ongeoorloofd verzuim. Nu heb ik mijn kinderen nog nooit ongeoorloofd van school gehouden en de enkele keer dat ze te laat zijn geweest zat ik ernstig in mijn piepzak. Kortom, ik ben in dit opzicht een braverik. Ik denk dat de brief dan ook niet voor mij bedoeld is. Toch lees ik hem en ik ontdek dat het gaat over ‘hulp voor je kind’ onder schooltijd. Ook nu neem ik het eigenlijk nog voor kennisgeving aan. Het komt erop neer dat je alleen extra hulp voor je kind mag laten plaatsvinden onder schooltijd als het wettelijk erkende hulp is, de directie er mee instemt en het deel uitmaakt van een plan van de IB-er. Mail gaat naar het bakje ‘afgerond’.

De volgende ochtend merk ik pas dat het toch nog aan me knaagt. Weet je, ik denk dat het natuurlijk het mooiste is als kinderen gewoon na schooltijd naar een ondersteuner gaan. Mijn eigen dochter is een keer naar een van onze kindercoaches geweest. Ik vroeg of ze het leuk vond om naar een ‘blijmaak-juf’ te gaan. En dat vond ze leuk. En het heeft ons heeeeeel veeeel opgeleverd. Ze heeft een prachtige oefening gekregen om voor zichzelf inzichtelijk te maken in welke stemming ze is (rood is helemaal uit haar doen, roze is helemaal heppie de peppie) en wat ze kan doen in haar stemming. We plukken daar nog dagelijks de vruchten van, want als dit moppie van 6 weer even overdonderd is door de wereld, met bijbehorende driftbui, helpen we haar richting roze. En dat gaat tegenwoordig zo makkelijk en snel dat de wereld van haar nu nog vooral uit roze bestaat waar het in het recente verleden een vrijwel dagelijkse vuurrode donderwolk was. Dus ik weet ook uit eigen ervaring hoeveel het op kan leveren en dat het het waard is om er tijd voor te maken. Liefst na schooltijd.

Want ik kan de school begrijpen, zeker wanneer je denkt vanuit inspectie, regels en wildgroei van onder-schoolse afspraken. En de MAAR voelt je vast al aankomen: waar ik moeite mee heb is: nog niet iedereen komt zo makkelijk bij de kern, sommigen hebben wat meer zetjes van een ‘blijmaak-juf’ nodig. En dan is het best fijn als dit onder schooltijd kan zodat je bijvoorbeeld niet alle andere kinderen ook hoeft mee te slepen. Maar dat mag dus niet, tenzij het voor een officiëel probleem, een officiële hulpverlener en met officiële toestemming is. Dat de trend daarmee nog meer doorgezet wordt: “we maken hulp makkelijk als het moeilijk is”.
Als het een naam heeft en dus officiëel een probleem, komt er geld beschikbaar en ook tijd. Dus wordt het nóg meer nodig een diagnose te halen, een probleem vast te stellen en een uitvoerig handelingsplan op te stellen met veel betrokkenen. Of het nu dyslexie, ADHD of hoogbegaafdheid is, het moet getest, gemeten en officiëel verklaard worden. En een kind voelt die last. Die voelt hoeveel mensen er bezig zijn geweest om zijn of haar probleem in kaart te brengen, er een plan op te broeden en officiële toestemming van de directeur te vragen.

Ik pleit niet tegen officiële handelingsplannen of diagnoses, maar wat zou het fijn zijn als ouders de vrijheid blijven houden om in alle lichtheid keuzes te maken voor hun kind en zich daarin gesteund voelen door de school. En dat we er op vertrouwen dat als een methode of therapie niet alle wettelijke kanalen van erkenning heeft doorlopen, deze toch wel eens heel goed zou kunnen zijn voor het kind. Indien nodig onder schooltijd. In goed overleg, maar zonder de zwaarmoedigheid van een diagnose en een handelingsplan. Met wellicht dus in een vroegtijdig stadium een ‘blijmaak-juf’. Want voorkomen is nog altijd beter dan genezen.