Blog Een echt nieuw jaar

April 2014

Door Cathelijne Wildervanck

Mijn werk bestaat er uit mensen te helpen af te rekenen met energie-verslindende psychologische processen, af te rekenen met nog-meer-gedachtes-creërende-gedachtes en af te rekenen met onhandige terugkeren patronen. Dus als ik mensen zie en spreek, zie ik vooral de innerlijke tegenstrijdigheden, de onhandige reactiepatronen, de verlangens en de aanpassingsstartegieen. Ik probeer door het sociaal wenselijke gedrag te kijken en te zien en te voelen wat er onder en achter zit. Zodat mensen uiteindelijk weer verbinding kunnen krijgen met hun eigen natuurlijke makkelijke manier van door het leven gaan. Dat werk vind ik leuk, ik krijg er energie van en ik word er klaarblijkelijk ook om gewaardeerd. Ik doe het op een directe (botte?) manier maar met hart en ziel.

Gisteren had ik een nieuwjaarsborrel. En daar zijn mensen. Gewone mensen zoals jij en ik. Met ook binnen- en buitenkant. Met meer of minder handige patronen om dingen aan te pakken. Met verlangens en aanpassings-strategieen. Met innerlijke tegenstrijdigheden en ingewikkelde-nog-meer-gedachtes-creërende-gedachtes. Echte mensen dus. Op een echte borrel. Waar ik dus niet geacht word die processen bloot te leggen op de mij zo typerende directe wijze. Ook niet als ik het met hart en ziel doe. Hier word ik geacht te borrelen. En te reageren op de buitenkant. Toch?

Dus heb ik tijdens zo’n borrel het ook druk met gedachtes-creërende-gedachtes, met twijfels over hoe ik overkom. Met patronen die niet zo handig zijn. Met aanpassings-strategieen waardoor niet mijn allerleukste en sterkste kant naar boven komt. Want ik ben volgens mij toch wel op mijn leukst als ik mijn eigen directe ikje ben, met hart en ziel. Maar die stop ik dan weg omdat ik nog steeds geen vorm heb gezien om die kant op een voor iedereen bevredigende wijze te laten zien op casual plaatsen zoals een borrel, op het schoolplein of langs de tennisbaan. Dus ik hou me in.

Als ik op zo’n borrel ben geweest heb ik meestal een onrustige nacht. Alles wat ik wel gedacht en niet gezegd heb, passeert dan nog even de revue. Alles wat ik wel gevoeld heb maar wat niet ter tafel hoort te komen, raast dan nog even door mijn hoofd. Ik denk dan wel eens dat ik het ‘echte leven’ zoals bij borrels, op het schoolplein of langs de tennisbaan zich voordoet niet aan mij besteed is. Dat ik dat te ingewikkeld vind omdat ik dan niet kan doen wat ik met hart en ziel wil doen. Mensen helpen weer verbinding te krijgen met hun eigen natuurlijke en makkelijk manier van door het leven gaan. Dan zeg ik ook tegen mijn man dat het ‘echte leven’ niet aan mij besteed is. Stop mij maar weg in een coachsessie, een schrijfsessie of in een opleiding. Laat mij mijn werk maar doen en mensen raken en helpen te vinden waar voor hun het leven over gaat. Misschien is het dus juist het echte leven dat daarmee aan mij besteed is.

Ik wens je een echt 2014!

Groeten,
Cathelijne