Blog Bril van Perfectie

Maart 2014

Door Anita Torenvlied

En zo lag ik op een ochtend (heel vroeg) eens te mijmeren over de afgelopen periode. Het huis was nog stil en ook buiten lieten de vogels nog niets van zich horen. Ik dacht aan hoe de afgelopen anderhalf jaar waren verlopen. Onze oudste zoon van toen net 4 liep tussen zijn vader en mij in op weg naar het ziekenhuis. Hij voelde zich al een tijd niet helemaal in orde en de huisarts verwees ons door naar het ziekenhuis omdat hij diabetes type 1 vermoedde. Helaas had de beste man gelijk.

Een heftige periode volgde. Gevoelens van angst, onzekerheid, boosheid, verdriet en allerlei schakeringen daartussen. Vooral schuld en ‘niet eerlijk’ bleven erg lang hangen. Ook voor mijn zoon was het heftig. Ziekenhuis in en uit en met een boel naalden in zijn lijf. Het beheerste ons leven.

Zo lag hij op een avond met ontblote billen te snikken op ons bed. Hij had last van ontstekingen als gevolg van het insuline spuiten. ‘mama, ik wil graag een ander jongetje zijn’… kwam er uit het niets.

Als moeder schrik je je dan echt rot en gaan de raderen als een speer draaien om een slim en pedagogisch verantwoord antwoord te geven. Alleen word je op zo’n moment overspoeld met allerlei emoties, met als gevolg dat enige vorm van ratio volledig verdwenen is. Ik vroeg hem waarom hij dat wilde. ‘Ik wil geen diabetes meer hebben, maar ik beloof je, ik hou mijn krullen hoor!’ (mijn zoon heeft echt de allermooiste krullenbos van de hele wereld).

Mocht de neo cortex nog een fantastisch antwoord paraat hebben, dan kan ik daar nu niet bij. Ik word overspoelt door allerlei gevoelens en pak m’n guppie maar stevig vast. ‘Lieverd, ik hou van jou precies zoals je nu bent. Ik hou ook van je diabetes want dat hoort bij jou’. Dit is een antwoord wat je van tevoren niet kunt bedenken. Het is even stil, bij ons allebei. We kroelen nog wat en gaan daarna gewoon verder met waar we mee bezig waren. Toch is deze ene zin heel erg belangrijk geweest voor hem én voor mij.

Dus al mijmerend die ochtend vroeg ik me af waarom die zin zo belangrijk was. Mijn conclusie was dat het insluiten van de ziekte van mijn zoon essentieel was. Doordat ik niet kon accepteren dat de situatie was zoals hij was, was het voor hem ook onmogelijk zijn diabetes in te sluiten. Met alle gevolgen van dien. Hij is precies goed zoals hij is, met diabetes. De perfectie zien in de imperfectie.

Waarschijnlijk vind ik daarom mijn werk ook zo leuk. Het coachen van al die perfecte mooie mensenkinderen met hun perfecte ouders die van hun omgeving te horen krijgen dat er iets niet goed is of dat ze iets niet goed doen. Eigenlijk vertel ik ze dan dat zij en de situatie precies goed zijn zoals ze zijn. Simpel weg omdat het nooit anders had kúnnen zijn. Ik kijk ernaar door de bril van perfectie. We gaan op zoek naar alle dingen waar ze goed in zijn, wat er al goed gaat, op zoek naar hulpbronnen en hun talenten. Dik een uur lang werken we samen aan het versterken van het kind en zijn omgeving.

Misschien moeten we eens flink mijmeren over wat eigenlijk zou opleveren als we dat met z’n alle eens zouden doen, thuis en vooral ook op scholen. Kijken door de bril van perfectie!