Blog Batstra

Augustus 2012

Door Cathelijne Wildervanck
Mijn oorsprong ligt in Groningen. Daar ben ik geboren en getogen. En om definitieve stigma’s te voorkomen, ben ik er een week voor ik 25 werd vertrokken. Een kwart eeuw Groningen leek me onoverkomelijk. Ik heb me er altijd zeer thuis gevoeld. Maar ja, volgens mijn echtgenoot houdt de wereld boven Utrecht op. Dus ben ik een Randstedeling geworden.
Mijn eerste jaren in de Randstad moest men aan mij wennen. Ik was bot.
Ik ging aan de slag in Breda als docent aan een HEAO, daar vond men mij helemaal bot. Ik was zo stellig in mijn uitspraken! Ik heb bijgeleerd….

Laura Batstra, wetenschapper uit het hoge Noorden. Alleen al de naam staat tegenwoordig garant voor heftig emotionele reacties. Laten we het eens bekijken met een wat meer Groningsgeoriënteerde bril.
Mevrouw Batstra is stellig in haar uitspraken. Zelfs voor mij te stellig. Is het verstandig of zinvol om elkaar in de wieken te gaan schieten? Is het zinvol nog meer verwarring te creëren door tweespalt? Ik denk het niet. Ik heb me wijselijk altijd verre gehouden van uitspraken over collega’s in ADHD-land. We willen namelijk allemaal (nagenoeg) hetzelfde: volwassenen, kinderen en ouders weer gelukkig zien worden. Zorgen dat ze van het leven kunnen gaan genieten, zelfvertrouwen en een goede draai in het leven (her)vinden. En daartoe hebben we allemaal zo onze eigen wijze, onze eigen visie en onze eigen gereedschappen.

Ik heb me er wel eens over verwonderd op een ander gebied, te weten schoolkeuze. Ooit was ik fan van een nogal vernieuwend schooltype. Kreeg ik brieven dat het belachelijk was dat ik dus (!) tegen andere schooltype zus-en-zo was! Ik denk dan: als ik pindakaas lekker vind, zegt dat toch niet dat ik chocopasta verafschuw! Nog zo eentje: werkende moeders en niet werkende moeders. Daar kun je ook een boom over opzetten. Hoe maken we het elkaar moeilijk maken door een mening te moeten hebben over wat voor een ander werkt? Als je het een kiest betekent dat toch niet dat je het ander veroordeelt? Het lijkt wel alsof we de geloofsstrijd weer opnieuw moeten voeren maar dan op 21e-eeuwse onderwerpen.

Wat zegt Batstra nog meer behalve dat ze collega’s verguist?

“Ik pleit daarentegen voor erkenning, waardering, ondersteuning en begeleiding voor degenen in onze samenleving die kinderen grootbrengen bij wie het niet vanzelf gaat. Kinderen die veel van hun opvoeders vragen, omdat ze het moeilijk hebben en moeilijk zijn. Erkenning, waardering en hulp zouden alleen niet afhankelijk moeten zijn van een kindpsychiatrische diagnose.”

Wie zou het met een dergelijke uitspraak nu oneens kunnen zijn? Natuurlijk willen we graag betere, snellere en adequate hulp voor diegenen die er niet uit komen. Een belangrijk probleem bij ADHD/ADD is de lange zoekweg. Tegen de tijd dat je weet ‘wat het is’, is er al zoveel gebeurd. Zoveel stress, strijd en verdriet dat het gevolg is, niet de oorzaak. In mijn werk noem ik dat de gevolgschade van ADHD/ADD. En helaas blijkt: gevolgschade verdwijnt zelden helemaal met het stellen van een diagnose, gevolgschade verdwijnt vaak ook niet met medicatie. Er ontstaat vaak wel rust waardoor je de kans krijgt deze gevolgschade te laten verdwijnen, de sneeuwbal te laten smelten. Maar als dat niet helemaal lukt, is hulp welkom. Niet per se hulp rondom het ADHD-gedeelte, maar hulp rondom ‘hoe worden we als gezin weer gelukkig?’. En wat zou het fijn zijn als die lange zoektocht niet nodig zou zijn. Dat er, hoe het ook heet, hulp komt bij ouders die onmachtig zijn hun wat uit de pas lopend kind te begeleiden en lief te hebben. Want laten we wel wezen: echte hulp komt vaak pas als de problemen een naam hebben gekregen.

Batstra morrelt ook aan de wetenschappelijke status quo rondom ADHD. Ik vind dat we haar te makkelijk afdoen als een dwarsligger en een querulant. Daarmee zeg ik niet dat we haar per se dienen te geloven. Het lijkt me wijs de onderzoeken waar ze aan refereert te bekijken en op hun merites te beoordelen. Zo zegt ze bijvoorbeeld: “Ja, deze kinderen zijn gevoeliger voor verslaving. Helaas laten de meest recente onderzoeken zien dat je verslaving niet kunt voorkomen door kinderen ADHD-medicatie te geven. Medicatie verbetert ook niet het sociale of schoolse functioneren. De werkhouding in de klas verbetert wel, maar de prestaties niet of nauwelijks. Dat geldt tot nog toe trouwens ook voor gedragstherapie. We zijn er dus nog niet en moeten blijven zoeken naar manieren om deze kinderen ‘op de rails’ te houden of te krijgen.” Aldus Batstra.

Als dit waar is, zouden we toch allen geïnteresseerd moeten zijn en hier meer van willen weten? We zouden toch hongerig moeten zijn naar meer kennis over wat wel en niet werkt, zonder ons vast te houden aan de gelopen koers. Bot of niet, afkomstig uit het hoge Noorden heeft Batstra wel weer leven in de discussie gebracht. Immers er zijn nog steeds heel veel mensen met en zonder diagnose die diep van binnen denken: ik zou meer uit het leven willen halen! En dat is waar we het voor doen. Dus psychiaters, psychologen, coaches, leerkrachten en alle andere betrokken beroepsgroepen: hou op met elkaar in de haren te zitten, en doe de andere dingen waar je goed in bent!